УУЛИ I

юум. н. 1) шара шубуунай нэгэ түрэл. Буряад зон уули шубуунай хотон айл дээгүүр дуугараа һаа, ехэ сээрлэдэг байгаа, муу юумэ зүгнэнэ гэдэг байгаа (сыч): Теэд уулиин уншарагтайгаар улихаһаа, үргэһэн гүрөөһэнэй бархирхаһаа ондоо абяан дуулданагүй, һайн үүр сайжа, гэгээ орошоһон хойно моридой турьяха дуулдашаба (Ц.-Д. Хамаев); Адууһа малтнай хорёо соогоо дундаруужан, / Амитан зонтнай айл соогоо дундаруужан! / Үүдээртнай уули дуугаруужан, / Y рхөөртнай утаан бү гаруужан! (Хараалһаа); 2) шэлж. эртэшэ хүн, эртэ бододог хүн (любитель рано вставать, жаворонок): «Уули онголо Гэлэгнай үүр хираанаар хуугайлбал» гэлдэһээр, хүнүүд газаашалдаг юм (Б. Ябжанов).