ТУНГА

тэмд. н. 1) ойроо хүртөөгүй, гэшхэгдээгүй, үлтигдөөгүй (нетронутый, нехоженый, свежий): Тогоошо отогһоо холо, тунга ногоотой бэлшээридэ һүрэгөө манахаяа баруун хүтэл дабуулан, үргэн сарамда бууба (Д.-Д. Дугаров); тунга саhан гэшхэгдээгүй, нэгэшье мүр сараагүй саhан (нетронутый снег): Тэдэнэй хоорондуур, тунга саһан дээгүүр, арзагархан мүрнүүд иишэ тиишээ ошоһон байна (Ж. Балданжабон); тунга газар шэнэ газар, тольбо газар (целина): Энэ зунаараа эндэтнай тунга газар хахалалган эхилхэ (Г.-Д. Дамбаев); 2) арюун, сэбэр (чистый – напр. о воздухе): Агаар эндэ ямаршьеб тунга һэрюун, хуурай мэтэ (А. Жамбалдоржиев); тунга уhан сэбэр, холисогүй, булангиргүй, тунгалаг уhан (прозрачная вода): Гэрэл шэнги тунга уһан соонь Заяахан дүрэ шарайгаа тэрэ зандань хараба (М. Осодоев); 3) шэлж. hонор, хёрхо, эли тодо, арюухан (ясный – о взгляде): Тунга нюдэндэнь һолонгын туяа наадана (Ж. Тумунов).