ТУЛГА

юум. н. 1) ямар нэгэн юумэ тогтууритай болгохын тула хажуу тээһээнь бүхэлэгдэн түшүүлһэн юумэн, тулааһан; баруун бур. худагай гүлын тулааһан столб (подпорка, столб, колонна; столб у колодца): Энээхэн гэшхүүрэй перилын жэрыһэн модон тулгануудые ехэнүүд болоһон хургануудаараа адхаад үзэнэб (А. Жамбалдоржиев); шулуун тулга юумэнэй унахагүйн тула табигдаһан шулуун түхеэрэлгэ, хүүргын тулааһан (каменная опора): Табяад сажан тухай ута хүүргэ шулуугаар хэһэн тулга дээгүүр һунажа байба (Д. Батожабай); 2) бүтүү түхэреэн сахаригта гурбан хүл шэрээн холбожо хэһэн, тогоо дээрэнь табижа эдеэ шанадаг түхеэрэлгэ (треножник): Үнөөхидүүлнай томо хара тулга дээрээ долоон тамгын тогоо табяад лэ, тэрэнээ айраг сагаагаар дүүргэбэ (Ц.-Ж. Жимбиев); 3) ямар нэгэн юумэнэй хүл (ножка, напр. стола): Хэрээһэлһэн тулгатай гурбан ута стол дээрэ хониной мяхаар шанаһан шүлэн ууралтана (С. Цырендоржиев); 4) шэлж. түшэг, түшэг тулгуури (опора): Арбаад хүрэһэн хүбүүмни туһада орожо эхилһэн аад, үшөө тулга болоногүй (Ц.-Д. Хамаев); 5) шэлж. үндэһэ һуури, баримталха журам (устои): гол гол тулга журамууд.