ТУЛАМА

1. наречи айхабтараар, ушаргүйгөөр (очень, сильно): Тэдэнэр ород хэлэ мэдэхэгүй, хүдөө холо ябажа үзөөгүй, үүхи тулюур, хубсаһа хунар муутай, мүнгэ зөөригүй, бүгэдөөрөө тулама үгытэй хүнэй хүбүүд байгаа һэн (Х. Намсараев); тулама ехээр айхабтараар, уйгаргүйгөөр (чрезвычайно, сильно): – Хүниие һабалдаха, яаха… – гээд, тугалшан абгай тулама ехээр сошобо (Ц.-Ж. Жимбиев); тулама эсэхэ ехээр тамираа алдаха, ядаха (сильно уставать): Тиигээд лэ тэдэнэй тулама эсэшэнхэй юумэд бусажа ябатарнь, үшөө хүшэр хүндэ юумэн хүлеэн байбал даа (Ц.-Ж. Жимбиев).