ТОРТОГГҮЙ

тэмд. н. 1) эһэн болоогүй, муухай болоогүй (не покрытый копотью, гарью); эһэ тортоггүй муухай болоогүй (без копоти): Эһэ тортоггүй шэнэ сагаан һэеы гэр соо залуушуул сугларба; 2) шэлж. сэбэр, арилгагдаһан, тон һонор (хороший, чистый): Хүн бүхэнэй сэдьхэлдэ эдир залуу наһаниинь, тортоггүй һайхан эрмэлзэлынь, сэнхир хүхэ тэнгэри, элдэб үнгын сэсэгүүд, далидаа һолонгын бүхы үнгэ шэнгээжэрхиһэн эрбээхэйнүүд һанагдаадхиба (С. Цырендоржиев).