ТОНШОРХО

үйлэ ү. 1) сохихо, амһарта соо үлэһэн ямар нэгэ бага-сага юумые оёорһоонь сохижо байжа гаргаха (постукивать, постукивая, вытряхивать): Доржоодой үбгэн алшуур соохи гааһаяа шүбүүгһээнь барижа гаргаад, досоохи үнэһыень гуталайнгаа хоншоорто тоншорбо (Ц.-Д. Хамаев); валенкые тоншорхо валенкануудые сохижо, няалдаһан саһыень унагааха гү, али зосоонь ороһон юумэ гаргаха (вытряхивать валенки): Механик хүбүүн инаг нүхэрөө хажуудаа һуулгаһан бэеэрээ, тэрэнэй хубсаһа хунарынь дулаалжа ороно: пулаадынь заһан бооно, дэгэлэйнь энгэрэй дээдэ тобшонуудые шагтална, хоёр валенкыень һугалжа тоншорно (Ц.-Ж. Жимбиев); хэлэеэ тоншорхо урагшагүйдэһэнөө шаналжа, хэлэеэ тангалайдаа няалдуулжа абяа гаргаха (пощёлкивать языком, выражая сожаление): Ефим Головкин нюдэеэ ониилгон, хүбүүдые нилээд удаан үзэн ядангяар шэртэн һуутараа, шүдэеэ үбдэһэндэл уршыгаад, толгойгоо һэжэрэн хэлэеэ тоншороод, уруугаа харашаба (С. Цырендоржиев); 2) шэлж. дурата дурагүйгөөр үгэхэ, түлэхэ (отдавать, платить): Хахад олзоёо алиментдэ тоншордог (Ш.-С. Бадлуев).