ТОХИР

1. тэмд. н. гэмтэжэ, сэхэрхээ болиһон, гажанги, тохигор (согнувшийся, скрюченный): Хубита үбгэн ехэл урмашан, тэдэндэ туд бүридэнь тэндэһээнь хай, эндэһээнь зоро гэхэ мэтэ, баһа һүлэр гү, али тохир гү, иигээд эндэһээнь хэмжэдэг юм, иимэ байбал тааруу байдаг юм гэжэ байжа хажуурнуудынь эшэлүүлнэ (Х. Намсараев); тохир хурган аман тээшээ, тугас шубуун ой тээшээ өөр тээшээ бүхы юумэ татаха, абахые оролдохо (≈ руки загребущие): Тиигэхэтэй хамта, тохир хурган аман тээшээ гэһэнтэй адли, нүхэр Тугутов өөрынгөө бригадада бултыень абахаяа һанахань тон буруу байна (Х. Намсараев); 2. тохир-тохир гэхэ үйлэ ү. тонгогонохо, бохигонохо, бүхэгэнэхэ (наклоняться): Тохир-тохир хатарха / Тахимымнай зоболон даа. / Тахяашалжа дуудаха / Таабайнарай зоболон даа (Б. Шойдоков).