ТИИМЭХЭН

түл. ү. 1) тэрэ мэтын, тэрэ янзын (такой, подобный): Манайда тиимэхэн туг бии ха юм (Ц.-Ж. Жимбиев); тон тиимэхэн тон адлихан, илгаруулшагүй (совсем одинаковый, точно такой же): Үлбэр ядуу хүнэй ханяаһандал гү, али гэмтэй зэмэтэй болошоһон хүнэй хайра гуйжа байһандал, тон тиимэхэн абяан мүнөө гаража байба (Ч. Цыдендамбаев); 2) һөөл бэшэ, дунда зэргын, муухан (посредственный, неважный, плохой): Гармашни бирагүй хүн, уг удхаараашье тиимэхэн, институдта һураа болоно, теэд миин лэ ёһо тэдыдэ һураа болоно (С. Ангабаев).