ТЭСЭШЭГҮЙ

1. тэмд. н. тэбшэхээр бэшэ, бэеэ барихаар бэшэ, тэсэхын аргагүй, яахын аргагүй (нетерпимый, несносный, невыносимый): Унагадта добтолжо амташаһан һүйдхэлтэ шононуудай үсэгэлдэр яагаад Шоёной һомондо тудуулһан мэтээр, шархаһаань сорьёсо шуһан шэдэлжэ, тэсэшэгүй үбшэндөө шүдөө ирзайлган хабирһаар, адхалдан унажа, газарта таршалһандал болоно (А. Ангархаев); тэсэшэгүй ааша а) муухай, үсэд, хэрүүлшэ зан (несносный характер); б) хүлисэхөөр бэшэ аягүй ааша (нетерпимая выходка); тэсэшэгүй ябадал тэбшэхээр бэшэ, бэеэ барихаар бэшэ байдал (нетерпимое положение); 2. наречи тэбшэхээр бэшэ, айхабтар, яахын аргагүй, ушаргүй (невыносимо): Цэрэнпилэй хүл тэсэшэгүй ехээр үбдэжэ эхилбэ (Х. Намсараев); тэсэшэгүй уйтай уйгаргүй, ушаргүй уйдхартай, гашуудалтай (невыносимо грустно): Энэ бодолһоо хүбүүнэй досоо тэсэшэгүй уйтай, хүндэ болошоно (С. Цырендоржиев).