ТЭБ I

: тэб гэхэ: үйлэ ү. тоб гэхэ (стучать, шуметь); тэб-тэб hүрэхэ (гү, али дэбхэрхэ), тэб-таб дэбхэрхэ хүлөөрөө газар нэшэн ябаха, гүйхэ, дэбхэрхэ, түбэрхэ, тобжогонохо (прыгать с топотом – напр. о козлёнке): Гэнтэ хурьгад хэмнай дээрэ дэбхэрдэг юм агшааб гэһэндэл, хажуу тээшээ тэб-тэбхэн һүрэнэд (Ц.-Ж. Жимбиев); тэб-тэб хатарха табарха, тоборхо, түбэргэхэ (с топотом скакать): Тиигээд бушуухан гаража, эсэгэ эгэшэ хоёроо хүсэхэ гэжэ Гармын тэб-тэб хатархань гэртэ һууһан Дулгарта тоб тодохон дуулдана (Ц. Дон); тэб байса гүйжэ гараха тоб гэтэр, гэнтэ, һанагдаагүйгөөр гүйжэ гараха (с шумом, резко, внезапно выбежать): Бура буржагар үһэтэй, ялалзаһан бэлтэгэр нюдэтэй хүн тэб байса гүйжэ гараад, зондо бэшэ, харин Тамарада, гансал Тамарада дохибо (С. Цырендоржиев); тэб гэжэ бууха түс байсар бууха (с шумом спрыгивать): Яагаадшье юм, бү мэдэе, би дүрбэн мүсэ дээрээ тэб гэжэ газарта буугаад, ямар нэгэн тамиршан мэтээр һуга һүрэн, үхэр тээшээ бии шадалаараа гүйшэбэб (С. Доржиев).