ТАТАЙ

аянг. ү. 1) гайхаһан байдал харуулһан удхатай һүй, бурхаан (ой!): – Татай, сайгаашье бэлдэхээ мартаад һууһан эмэ гүб даа, – гээд, Дарима пеэшэн тээшээ гүйбэ (Б. Шойдоков); – Татай халаг, Дугар гүш? – гэжэ Аргай баабай үндыхэ гээд, гэдэргээ хэбтэшэбэ (Б. Шойдоков); 2) жэрхэһэн байдал харуулһан удхатай пэй! (фу!, тьфу!): – Жэрхэ татай, ямар муухай юумэн гээшэб! (М. Осодоев); – Абаха гэхэдэ, алеэ наашань, ажал гэхэдэ, үү татай гэхэ дээрээ ороогүйхэн ябаһыш урдань юундэ обёордоггүй байгаабиб? (Ц.-Д. Хамаев); апаа (гү, али апай) татай пэй! (фу!): – Апай татай! Юу баряад ябана гээшэбши? Табииш! – гэжэ мэгдүүгээр дуугарба (Ф. Цыденжапов); үү татай саашаа, болииш (фу!, не надо!): Бэшэг ном мэдэхэгүй хүнүүдээ номтой бэшэгтэй болгохо гэхэдэ «үү татай» гэлдэжэ, үзэн харан ядадагууднай хэд гээшэб? (Х. Намсараев).