ТАНА

1. юум. н. гэртэ хорхойн дунгарай досоо таладань бүрилдэн бии болоһон, үнгөө хубилган ялардаг шулуулиг бодос, эржэн (перламутр): Сэнхир торгоор уян татажа шэмэглэһэн һамбайтай, тана хубаар угалзатуулан гоёоһон бишыхан гитара дун сагаахан орон дээрэнь хэбтэнэ (Ч. Цыдендамбаев); ○ эржэн гэжэ үгэтэй парн. хэрэгл.; 2. тэмд. н. танаар бүтээгдэһэн, эржэн (перламутровый): Түб түхэреэн, тана шагтын шэнээн нюдэтэй, бага хитайд гэһэн ёдогор һүүлтэй гүлгэн бэлэй (С. Цырендоржиев).