ТАБЖАГАНАХА

үйлэ ү. 1) ямар нэгэн амитанай туруугаараа газар сохихо, түбэрхэ (стучать копытами): Морёо эгсэ эрьелдүүлээд, үнөөхи ходоог тэргэнэй хойноһоо табжаганатар хатаргаба (М. Осодоев); 2) даараһан гү, али айһан хүнэй шүдэнүүдэйнь сохилдохо, шүдэнэй шүдэн дээрээ оносолдохоо болихо (стучать зубами от холода или испуга): Шобоодой улаан бургааһандал нариихан шэлбэтэй хүлнүүдээ бии үгы шадалаараа хашаад лэ, табжаганаһан шүдэеэ барижа ядан һууна (С. Цырендоржиев); 3) шэлж. сухалтайгаар дуугарха, хабжаганаха (говорить на повышенных тонах): «Хэды хэрэгтэйб? Мэнэ гэһээр аба» гэжэ табжаганаба (С. Цырендоржиев).