ТАБИЛАН(Г)

(Г) юум. н. 1) хуби, хуби заяан, ухаан бодолһоо дулдыдахагүй хүнэй ушар байдалай тохёолдол, табисуур (предопределение, судьба): Буян үйлэдэжэ, зоболонгой замые гаталха харгы тудалдадаг тула хүн түрэхэ гээшэ һайн табилан боло но (Д.-Ц. Цыбенова); 2) шадабари, хүсэ шадал (задатки, способности): Хүниие харшалха, сохихо болоходоо, хайрлахын табилан мэдэхэгүй аад, аминдаа хүрүүлхэдээ аймхайһаа аймхай, хэлэһэн үгэеэ амаараа гаргаад, доогуураа гоожуулжархидаг хүн хэн бэ гэхэдэ, баян Халзуу гэжэ ойлгоо һэм (Ц.-Д. Хамаев); ○ үйлэ гэжэ үгэтэй парн. хэрэгл.