ТҮГСЭГ

юум. н., сүксэк доодо үд. 1) сабшагдаһан, тайрагдаһан гү, али хухарһан, шатаһан модоной үлэһэн ёдогор хуби (пень, пни): Шатанхай модоной түгсэг дээрэ хүнэй толгой сабшажа гаргаһан мэтэ, ёборгон шанаатай даяаншын шарай Аламжын сэдьхэлдэ гуниг түрүүлжэ байгаа һэн (Д. Батожабай); үбhэнэй түгсэг ургаса абалгын һүүлээр үлэһэн таряанай үндэһэтэй хуби (травяная стерня); 2) шэлж. тамхинай үлөөдэһэн, үлэгдэл (окурок): – Харыт, «Беломорканалай» түгсэг … шал нойтон болотор жажалжа байжа татанхай (С. Цырендоржиев).