ТҮГСҮҮЛ

юум. н. 1) сабшагдаһан, тайрагдаһан гү, али хухарһан модоной үлэһэн ёдогор хуби (пень, пни): Түүдэбшэ унтаранхай, үндэһөөрнь һугалжа асарһан мантан түгсүүл доро уб улаан согууд мүльһэтэшэһэн мэтэ ялайлдан, халуу үгэнэгүй (С. Цырендоржиев); 2) хараал. хүгшэн зүнэг, зүнэг тархи (старый хрыч): – Юун гэнэш, үмхи хара түгсүүл! – Удамаршын хамарай нүхэнүүд ууртайгаар ехэ болобо (В. Гармаев).