СЭН(Г) II

Г) юум. н. 1) хүрэһэн ууралай нимгэхэн саһан, хюруу; хюруутаһан юумэн дээрэхи хээнүүд (иней, изморозь; хори узоры на заиндевевших предметах): Хамар аманһаа шодогор мүльһэ һанжууланхай, сагаан сэн болошоһон эмээл моритой хүнүүд үбэлэй хобхо харгыгаар хойшо урагшаа гүйлгэлдэнэд (Д. Батожабай); сэн бүн хүрэһэн ууралай нимгэхэн саһан, хюруу (иней, изморозь): Үһэ зүһэеэ үрзылдэнхэй, бүгэдөөрэн нэгэ адли сагаан зүһэтэй шэнги, сэн бүн юумэд бэлшэнэд (Ц.-Ж. Жимбиев); сэн бүн болохо, сэн бүнгөөр бүрхөөгдэхэ (гү, али хушагдаха) нимгэн саһаар хушагдаха, сагаан хюруугаар хушагдаха, хюруутаха, сэнтэхэ (индеветь, покрываться инеем): Y глөөнэй һаарал манан соо хүтэл хаданууд сэн бун болошоһон, сагаан мүнгэн үнгөөр харагдана (В. Гармаев); Ойн модод сагаан буурал намаагаар намаалшаһан юм шэнги, сэн бүнгөөр бүрхөөгдэнхэй (Х. Намсараев); сэн бүнгөө гүбихэ хүрэһэн ууралай нимгэн саһые сохижо унагааха (отряхивать иней – с одежды): хубсаһанайнгаа сэн һайтар гүбеэд, гэртэ орохо; ○ саһан гэжэ үгэтэй парн. хэрэгл.