САБШУУР

1. юум. н. 1) түмэр гү, али шулуу эдирээтүүлхэ, хэлтэлхэ зэмсэг (зубило): Тиигэжэ байтараа үрөөдхэл сад дүрөөгэй һэнжэ дээрэ сабшуураар сабшажа хэһэн хоёр хэрээһэн тамга байхыень харажархиба (Х. Намсараев); 2) хартаабха обоолхо, шоройлхо зэмсэг (тяпка); 2. тэмд. н. хурса, һаргама, ялбуулһан (слепящий, ослепительный): Тэнгэриин хаяа өөдэ хушуугаа үргэн инсагаалдаг хурса шэхэтэй толгойнь газараар унжалдан, сабшуур сагаан шүдэниинь шорой зуугаад байба (Д. Батожабай).