СААШ

аянг. ү. хойш! тонил! үгы боло! һала намһаа! шүдхэр абаашаг! шүдхэр абаг! (прочь! отстань! к чертям! к чёрту!): Осорой элдэбээр шашахада, этээрхэһэн Аламжа шэгээ хобхо татан: – Эндэһээ холо болол даа сааш! (Д. Батожабай); Али дэлхэйн, нохойн эдихэгүй муу зүүдэ хараад, дураа гутаһандаа хороо намда бү гаргагты сааш (С. Цырендоржиев); хаяраг лэ сааш һэегүй тонилог! орогүй үгы болог! (пропади оно пропадом!): – Хяараг лэ сааш, сээр нүгэлһөө саагуур! – гэжэ нэгэ хүгшөө дуугараад, абаһан талхаяа нюргандаа үргэлөөд, бүмбэр-бүмбэр саашалба (М. Осодоев).