АНИР

юум. н. 1) абяан, шууяан : Тиигээд лэ анир намдашоо һэн ; анир туниргүй хон-жэн, абяа гүй , аб-шэб, аг хулха : Гэр дотор анир туниргүй боложо, гансахан лэ Халзанай хоёр уралай шом-шом гэхэнь дуулдана ; Гэнтэ ойлгон гэһээнь, анир шэмээгүй болошонхой байгаа ; анир абаха абяа дуулаха : Нүгѳѳ зариманиинь үнэртэ бэрхэ, хамараараа унхидан олохо, анирые абамсараа, сэхэ гүйжэ ошоод, тэрэ модондонь эндүүгүй хусаха заншалтай агша ; ◊ анираа хатаха дуугархаяа болихо, абяан дуулдахаа болихо, аг-тяг болохо : Ринчин харюугай оншотой үгэ хэлэжэ шадахагүй байһанаа мэдэрэн, анираа хаташаба ; ○ абяа , шэмээ гэжэ үгэ нүүд тэй парн. хэрэгл .