АЛБАТАЙ

1. тэмд. н. 1) алба хэгшэ, албанай ажалда ябагша : Тоосоо хэжэ, дамдаагаа абалсажа байлган эрдэм наукада албатай хүнүүдтэ огтошье хэрэггүй ; 2) түүх . алба татари түлэгшэ, харьяата , уялгата ; сэрэгэй албатай сэрэгэй албанда ябаха уялгатай, ёһотой : Россиин Федерацида эрэшүүл 18-һаа 27 наһа хүрэтэр сэрэгэй албатай юм ; 2. юум. н., шэлж., яряан. хүбүүн, алба түлэхэ болохо хүбүүн үрэ : Һамганшни албатайе түр ѳѳ гү, али албагүйе гү?