СУРХИ

тэмд. н. 1) һула, тулюур, ахир, ядуу (слабый, тщедушный, беспомощный – о человеке): Үнгэрөөшэ хабарһаа нааша нэгэшье удаа мяха эдингүй, хара хүдэлмэридэ ябаха гээшэ түбһэн сурхи хүнэй тэнсэхээр бэшэ ха юм, харин бил хадаа тэнсэжэ ябана гээшэб гэжэ өөрыгөө һүрхэйдэ бодоно (Х. Намсараев); 2) шадал муутай, үгытэй; ташар, үрэжэлгүй (небогатый, несостоятельный; бесплодный – о земле): Арайл одхон хүбүүн Манхуудайгаа багтайхан сурхи газарта хадамлажа орхибо гээшэ гүб? (Х. Намсараев).