САБА

юум. н., хууш. монг. 1) һаба, үндэршэг нарин амһарта (вместилище, сосуд): Доржо Даржай хоёр үбһэшэдэй олон хооһон түйсэ, саба үргэлэнхэй, үдэшэ орой, ехэ эсэнхэй, һоно батаганада хазуулһан, ангаһан бусабад (Ч. Цыдендамбаев); са ба юртэмсэ будд. бодото юртэмсэ, амитад ба органическа бодосуудай һаба, байра (материальный, неорганический мир): Эгээ түрүүшын галабта түрүүн саба юртэмсэ, тиигээд шэмэ юртэмсэ бии болоо гэхэ (Л. Шагдаров); 2) эхэнэрэй гэдэһэн соо үрын бүрилдэн хүгжэдэг хүнды эрхэтэн, эхэнэрэй амин бэе, умай (матка): сабын хии; сабын агшалга түрэһэнэй һүүлээр умайн бага бололго (сокращение матки после родов); сабын үбшэн умайн үбшэн (болезнь матки); 3) ехэ жалга (овраг): Дээрэһээ уруу хаха сохижо бууһан түргэн хобдол саба жалга харагдана (Х. Намсараев); 4) таһаг, анги (отдел, раздел): «Ганжуур» соо найруулагдаһан буддын шажанай гурбан аймаг саба.