ТЭБДҮҮ

1. тэмд. н. 1) мэгдүү, яаруу, түргэдүү зантай, хѳѳрсэгэнүүр, һабандуу, сүлөөгүй, сүлөө забгүй (спешащий, суетливый): Эрдэмтэй доктор хүн гээшэб гээд һуужа байхагүй, тэбдүү сагтаа үмдэ үмдөөд, огород юумэндэ хүдэлэлсэдэг, гэр гэхи болонхой (Х. Намсараев); тэбдүү мэгдүүгээр яаралтайгаар, шамдуугаар, һабандуугаар (торопливо, суетливо): Ехэл тэбдүү мэгдүүгээр алхална. Мэнэ далда орошохонь (Д.-Д. Дугаров); 2) сошордонги, бахардуу, һанаа зобонги, сэдьхэлээ хүдэлэнги (встревоженный, обеспокоенный): Хоёр нүхэдэй тон һэргэгээр маряа маряаһаар ойртоошье һаа, хаанашьеб, ехэ холо бэшэ, һэр-мэр гэһэн һэргэг нугаһадай тэбдүү абяан дуулдана (Ч. Цыдендамбаев); тэбдүү мэгдүү сошордонги, бахардуу (встревоженный, взволнованный): Бобровский тайшаа хоёр барагарнууд шарайтай, тэбдүү мэгдүү янзатай (Ч. Цыдендамбаев); ○ мэгдүү гэжэ үгэтэй парн. хэрэгл.; 2. наречи 1) яаралтайгаар, шамдуугаар, һабандуугаар (торопливо, суетливо); 2) бахардуугаар, мэгдэжэ, һэргылжэ, һанаашархан (растерянно, встревоженно): Н эгэтэ Одбоевичой ээлжээтэ хөөрөөгөө шарьюулжа түгэсэхэдэнь, Даша-Рабдан Батожабайе танихагүй нэгэ эхэнэр тэбдүү түдэгэсэнги, сэдьхэлээ ехэл хүдэлгэһэн янзатайгаар: – Та уран зохёолшол болохо байгаалта даа, – гэжэ шангаханаар мэдүүлһэн ха (Г. Базаржапова-Дашеева); ○ яаралтай гэжэ үгэтэй парн. хэрэгл.