ТАҺАРШАГҮЙ

тэмд. н. 1) һалашагүй, бүхэ, хахасалгүй, һаладаггүй (неразрывный, прочный, неразлучный); таһаршагүй холбоотой хатуу шанга барисаатай (неразрывно связанный): Тэдэ гол мүрэнүүд тэрэ шадар һууһан арад зоной хуби заяантай таһаршагүй холбоотой байдаг (Б. Мунгонов); таһаршагүй хуби хаһагдашагүй хэһэг (неотъемлемая часть): Даншье ганса үрбэдэһэндөө һамга абаагүй, инаг гансаяа алдажа эдэгэхэгүйгөөр шархаташаһан сэдьхэлдэнь таһаршагүй хубинь болохоор гансал энэ басаган гэжэ ойлгоһоншье аалам (А. Ангархаев); татаа һаа таһаршагүй, матаа һаа матаршагүй эбтэй эетэй, бэе бэедээ таараһан, хахасалгүй (≈ не разлей вода): Харин хойто үглөөниинь ороходошни, бэе бэедээ һөөл илдамхан, татаа һаа таһаршагүй, матаа һаа матаршагүй юумэд хөөрэлдэжэ һуухал даа (М. Осодоев); 2) болихогүй, тогтохогүй (непрерывный, беспрерывный): таһаршагүй альга ташалган.