ТАМГА

юум. н. 1) адуу мал, эд бараанда тэмдэг болгон хайраха түмэр хэрэгсэл, мүн тэрэнэй мүр сараа, тэмдэг, танюуһан (тамга, клеймо, тавро): Уур сухалай охиндо бүхы бэемни эзэлэгдэжэ, мэдэрэлээ алдан бужаганабаб, халуун шэрэм тамгаар хайруулжа байһан зэрлиг дошхон морин шэнгил байгаа хаб гэжэ һанагшаб (Ц. Шагжин); 2) ямар нэгэн эмхи зургаанай, үйлэдбэриин гү, али хубиин хэрэг эрхилэгшын өөрын онсо тэмдэг болгон дараха түмэр хэрэгсэл, мүн тэрэнэй мүр сараа, ямар нэгэн юумэнэй хэмжүүр тэмдэглэһэн тэмдэг (печать, штемпель, штамп, знак): Баяндай уухирган байжа, улаан ласада гал аһаажа, бэшэг дээрээ ласаяа дуһаан, шара гуулин тамгаараа дараадхина (Ж. Балданжабон); Бадма миһэд гээд, саарһаа бушуухан эрьюулжэ, арадань байһан тамгыень харуулна (Ц. Дон); тамга яаманай газар хууш. эмхи зургаан, саарһа дансын газар (официальное учреждение, присутственное место); бэшэг тамга элдэб хэрэг, данса, саарһанууд (деловые бумаги; письма): Доктор моокторой бэшэг тамга дууһан бии юм гэжэ хэлсээ бэлэй (Ц. Дон); тамга дараха тусхай тэмдэг табиха, тамгалха (ставить печать): Тиигэбэшье билдууша зөөлэн зан гаргажа, банкһаа мүнгэ асархаяа ошохо гэһэнээ аятайханаар хэлэжэ, гараа табижа, тамгаа дарахынь тула үнөөхи чегээ үгэнэ (Ц. Дон).