ҮГЭТЭЙ

юум. н. үгэдэ дуратай, хөөрэлдэхэ дуратай, үгэнсэр, шашаг, шалиг (речистый, словоохотливый); үгэтэй дуутай (гү, али зугаатай, хүүртэй) үгэ хүүртэй, хөөрэлдэхэ дуугаралдаха дуратай (разговорчивый): Намжил һамганайнгаа эдихэ юумэ табиха бүринь ехэл сэдьхэлээ ханангн, үгэтэй дуутай боложо эхилнэ (А. Жамбалдоржиев); Үдэшэ оройхон шимнай мүнөөхи нюуса баяраа далдалжа шадангүй, дуутай шуутай, үгэтэй зугаатай орожо ерэхэш, манаар һуужа наадахаш, шууялдахаш (З. Гомбожабай); Жарантайн гэрһээ нилээд үгэтэй хүүртэй болоһон, хүхюун хүнүүд гаража ерэбэ (Б. Санжин, Б. Дандарон); олон үгэтэй үгэдэ дуратай, хөөрэлдэхэ дуратай, үгэнсэр (словоохотливый): Зангаар түргэн, олон үгэтэй, шударгы, хорёод лэ һая гаража ябаһан залуу тракторист хүбүүн һэн (А. Жамбалдоржиев); үсөөн үгэтэй оло юумэ дуугардаггүй, абяагүй, дуугай, бүтүү (немногословный): Үсөөн үгэтэй, оролдосо ехэтэй, сулал энэ тэрэ юумэ хэжэ байдаг Зубов мүнөө карта дээрэ элдэб тэмдэгүүдые табижа һууба (Ж. Тумунов).