УЯЛГАТАЙ

1. тэмд. н. дүүргэхэ ёһотой (имеющий обязательство, обязанный): Үбһэ сабшаха уялгатай хүнүүдтэ мүнөөдэр бултандань дуулгаха ёһотойб (Ч. Цыдендамбаев); 2. хэлэгшын үүргээр хэрэгл. ёһотой, хэрэгтэй (должно, следует, надлежит): Саһа, мүндэр, һалхи, шуурганшье байг – хамаагүй, Намжал үглөө бүхэндэ эндэ ерэхэ уялгатай (К. Цыденов).