УУСА I

юум. н. 1) хүн болон нюргата амитадай нюрганай яһануудһаа доошонхи үргэлжэ яһан. Шанаһан ууса хадаа буряад зоной гуримда хүндын мяхан гэжэ тоологдодог байгаа. Хүндын ёһолол дүүргэхэдээ шанаһан ууса табагта табихаһаа гадна хадамда ошоһон басаганайнгаа айлшалжа ерэхэдэнь, ууса, үбсүү гэхэ мэтэ нэрэтэ мяхануудые хэшэг үгэдэг байгаа (крестец): Нэгэтэ Хандама урдань табиһан уусыень залахынгаа орондо лүпэр отолоод эдижэ, үбгэн түрүүе ехэл айлгаһан байгаа (Ж. Балданжабон); 2) нюрганһаа доошонхи ара бэе, бүгсэ; хондолой (ягодица; круп лошади): Боди үбгэн уухилһаар, уусаяа һард-һард маажаһаар бодожо, газаашаа гараба (С. Цырендоржиев); Тэдэ тобир тарганууд, гэрэл татан елылдэһэн үргэн хабтагар уусатай, дүүрэн шандагар дэлэнгээ даажа ядаһан юумэдэл аргаахан алхалнад (Ц.-Ж. Жимбиев); Уһан тархи уусаһаа эдюултэрээ мэдэхэгүй (Оньһ. ү.); ууса нюрган хүнэй шэлэһээ хүл хүрэтэрхи ара бэе (спина и ягодицы): Тиихэдэнь хэрэглэнгүй хүл дээрээ ябаһаар байтарынь, ууса нюрга уруунь тэсэшэгүйгөөр хадхажа үбдэдэг болоод, хүлһөө буужа, мүнөө хүрэтэр хэбтэнэ (Б. Санжин, Б. Дандарон).