УУЛАГАР

тэмд. н. 1) сухалтай, түргэн сухалтай (горячий, вспыльчивый): Тиихэдээ үшөө Сэсэрэнһээ ондоо уулагар хэрзэгы зантай хүн байгаа һаа намайе ташуурдаадшье абаха байгаа бшуу (Б. Ябжанов); У улагар хүн оройһоо сайха (О ньһ. ү.); 2) ага урмаа хухаранги, уруу дуруу болонги (расстроенный, не в духе); 3) хори, захаам. аймхай, дээрэ зүрхэтэй (трусливый): – Уулагар аймхай бэшэл һаа, маанадта харагдаг, үзэгдэг лэ! (В. Гармаев); уулагар хүн аймхай (трус); 4) эхир. ехэ халуунтай (высокий – о температуре); 5) барг. үбшэнһөө ехээр айдаг, бэедээ дуратай (с низким болевым порогом, чувствительный).