УШАРТАЙ

1. тэмд. н. 1) шалтагаантай (имеющий причину): Хэрбээ өөрөө хүбүүн байгаа һаа, бурхан зүг, олон юумэ бодожо бэеэ зобоонгүй, хамаг нюусаяа хэлэхэ бэлэйб гэжэ һанахашье ушартай ябаа (М. Осодоев); ушартайл юрэ бэшэ, нэгэл ушартай, дэмы бэшэ (неслучайно, неспроста, не зря); ушартай болохо (гү, али бологдохо) баатай болохо, ондоо яахашье аргагүй болохо (быть вынужденным): Тиимэһээ дайшалхы ябуулгануудта таниие хабаадуулха гэһэн шиидхэбэриһээ арсаха ушартай болообди (Б. Шойдоков); Дутуу дундаяа мэдэрхэнь хэды хүндэ байбашье һаань, мүнөө мэдэрхэ зүбшөөхэл ушартай бологдоо һэн (Б. Мунгонов); 2) удхатай (имеющий смысл, значение): – Байза гээ, энэмнай юрэдөө ямархан ушартай юумэн боложо байнаб? (Б. Мунгонов); 2. хэлэгшын үүргээр хэрэгл. ёһотой, хэрэгтэй (нужно, должно, следует, приходится): Ажалда орохынгоо урда ямар хүнтэй хамта хүдэлхөө байһанаа мэдэхэ ушартай ха юмбиб (Ц. Шагжин).