УРМАГҮЙ

1. тэмд. н. 1) хүхюугүй, урма зориггүй, дорюун бэшэ, дорьбогүй (унылый, удручённый, разочарованный): Һула, урмагүй юумэ гэртээ бусажа ябатараа гэнтэ уйлан алдаба, тиигээд бүри ехээр хороо бусалһандаа газар дээрэ хэбтээд, тархяараа хүрьһэ наншан алдаба (Д. Эрдынеев); 2) бирагүйхэн, тулюурхан (ничтожный): – Ойлгоно гүш, зантайлгажа, даншье урмагүй хүн гээшэ хаш даа (С. Цырендоржиев); урмагүй муу урма хүргэхэгүй, дура гутамаар, өөдэгүй, бирагүй (ничтожный, не доставляющий удовольствия); 2. наречи 1) хүхюугүйгөөр, дорюугүйгөөр, дорюун бэшээр, урма зориггүйгөөр (уныло, удручённо, подавленно): – Аламжын аба… уһалангүй бусахамнай гээшэ гү? – гэжэ Доржо урмагүй асууба (Ч. Цыдендамбаев); 2) ялигүй, бирагүй (ничтожно): Сэсэгэй наһан урмагүй богонихон даа (С. Цырендоржиев); 3. хэлэгшын үүргээр хэрэгл. тоолхогүй, үрэгүй (без толку, нет настроения): Практика, практика гэжэ ябаһаар, тиимэ басага алдаа һаа, эрэ хүн байһанайшниш урмагүй (Ц.-Д. Хамаев).