УРДАНАЙ

1. тэмд. н. 1) үнинэй, үни сагай, хуушанай, хуушан сагай (старинный, давний): Аяар тэрэ саана хойто боориин харгыгаар хазаар моритой хүнэй урданай арадай дуу дуулан бүншүүлхэ дуулдана (Ц. Шагжин); урданай хуушан сагта үни үнгэрһэн сагта (в давние времена): Урданай хуушан сагта, нэгэтэ намарай үедэ һэн ха (Х. Намсараев); урданай ёһоор хуушанай ёһо заншалаар (по старинному обычаю): Үбгэн аба газарта дабшалан һуугаад, үбэрһөө хусын хууханаг алшуураа гарган, урданай ёһоор залана (Ц.-Ж. Жимбиев); урданай танил олон жэлэй саана танилсаһан, олон жэл бэе бэеэ мэдэдэг (давний знакомый): Самолёт соохи олон ондоо яһатанай дунда урданай танил студентэеэ харахадань, зохид байнгүй яахаб! (Д. Эрдынеев); 2) урдахи, һаяын, энээнһээ түрүүн байһан (прежний, предыдущий): Арданиие өөрөөл баалажа адуушан болгоһон Яабагшан бүхы алдуу эндүүгээ урданай түрүүлэгшэдэ тохожорхино (М. Осодоев); 2. наречи урда, урид (прежде, раньше): Хаанашьеб Хэшэгтэ нагаса бии юм гэжэ Доржо урданай мэдэхэшье һаа, хаража үзэһэнөө һанадаггүй (Ч. Цыдендамбаев); үни урданай үни, үни хада, үнинэй (давно): Доржо Алёша хоёр эгээл ойрын хани нүхэд. Үни урданай уулзаха ёһотой хоёр аад, уулзангүй ябажа ябаһан шэнги байна (Ч. Цыдендамбаев).