УНТАЛГА(Н)

(Н) юум. н. 1) нойр абалга, нойрсолго (сон): Үдэшэлэн унталгандаа ороод, Намсалай аяга шанагаяа угаахыень дуулажал хэбтэһэн хүм (З. Гомбожабай); унталган дээрээ унтахаһаа түрүүн (перед сном): Эдэ харанхы барга зоной бидэниие «тэнгэриин хүбүүд» гэжэ байгаа сагта бидэндэ эндэ муу байхагүй, гэжэ Иван унталган дээрээ дуугарба (Б. Санжин, Б. Дандарон); 2) унтари, хэбтэри (постель, постельные принадлежности): Гамаашье баһа толгойгоо барижа, таһалгадаа түргэхэн ороод, унталгаяа заһаха хэбэртэй (Ц. Дон); 3) унтадаг газар, унтадаг таһалга (спальная комната, спальня): Тиин гэхэдэ, эдэ хоёр һайхасаанууд эндэ унталга соогоо инаг дуранай дурамбай тодхожо, һанаа амар хэбтэхэ (С. Ангабаев).