УЙГАР

, уйгур 1. юум. н., түүх. мүнөө Хитадай баруун хойно оршодог Синьцзян-Уйгурай автономито райондо, мүн Казах, Киргиз болон Узбек гүрэнүүдтэ hуудаг, лалын шажантай тюрк угсаатанай хүн (уйгур); 2. тэмд. н. уйгарнуудта хабаатай (уйгурский): Тэрэ үедэ уйгар, хидан, тангад, хитад яһатан буддын шажаниие бурханай гол мүргэл болгожо абаһан байгша (Э. Бюраева); уйгур бэшэг дээрэhээ доошонь таталуулан, зүүн гарhаа баруун гар тээшэ бэшэгдэдэг бэшэг. Манай ээрын 1-дэхи мянган жэлэй hүүл багаар бии болоhон; үзэг-абяанай энэ бэшэг сирийско-арамейскэ алфавидуудай нэгэнhээ гурбалтай гэдэг (уйгурская письменность).