УХАМАЙ

1. тэмд. н. түргэн ухаатай, һүбэлгэн, өөрэ, бодолтой, һанаамгай, түргэн ойлгодог (понятливый, смышлёный, сообразительный, догадливый): Тиихэдэнь үбгэжөөл энэ манайхинай угай хүн хадаал ухамай, уран, бэрхэ бшуу гэжэ зосоогоо һайхашаана (Ц.-Ж. Жимбиев); ухамай бэшэ һүбэлгэн бэшэ, һанаамгай бэшэ, ухамайгүй (недогадливый): Ойронь һууһан ород хүн хажуудахи буса түрэлтэ хүбүүгээ хүндэлжэ байна гэжэ ухамай бэшэ зариман һанажашье болохо (Ч. Цыдендамбаев); 2. юум. н., үсөөн хүнэй сэдьхэхэ шадабари, ой, һанаан (ум, разум, рассудок): Хүдөө гаража, нэгэ тээ хүдэлхэеэ шиидэһэниинь эли аад, эгээ энэ үдэр иигээд хонишон болохоёо хаанаһаа ухамайдань орохо бэлэй (Ц.-Д. Хамаев).