УХААНСАР

, ухаамсар 1. тэмд. н. 1) һонор, һүбэлгэн, өөрэ, ухаалиг (умный, смышлёный): Цыбиков һууринай үйлсөөр айлшадые амарха байрадань хүргэжэ ябахадаа, Лапшинтай зэргэлээд ябаһан ухаансар харасатай хүниие хаана хараа бэлэйб гэжэ һанажа ядана (Б. Шойдоков); ухаансар үхибүүн һүбэлгэн үхибүүн (смышлёный мальчик): Теэд ухаансар заахан тэрэ хүбүүн гэдэһээ ехээр үлдэхэдөө, дасан дуган соохиие: олон бурхадай урдуур үгэлгын эзэдэй табиһан үргэлэй шэхэр бообонуудые хулгайлан эдижэрхидэг болобо (Ц. Шагжин); 2) тоолхотой (вразумительный, толковый): Тэндэ һууһан нютагайнь үбгэд, хүгшэд дарханайнгаа ухаансар бэрхые магтажа, ёһотойл сэсэн дархан юм байна гэлдэһээр тараа бэлэй (Ф. Цыденжапов); ○ hүбэлгэн гэжэ үгэтэй парн. хэрэгл.; 2. юум. н. сэсэн хүн, хурса бодолтой хүн (умница).