ТУНАЙШАГҮЙ

1. тэмд. н. хүнгэн зантай, хайша хэрэгээр юумэндэ хандадаг, хэрэгсээдэггүй, анхаралгүйгөөр хандадаг, һэбхи (беспечный, беспутный, небрежный, легкомысленный): Үнэн дуратай байһан түрүүшынь нүхэр орхижо ошоод, һамга абажа, үхибүүтэй болоходонь, атаархаһан, хоролхоһондоо гэхэ юм гү, али гутарһандаа гү, тунайшагүй забхай тэрэ ерүүл хүндэ нюдөө аняад гарашоо һэн (Ц.-Д. Хамаев); 2. наречи хайша хэрэгээр, тоосогүйгөөр, hаланаар, назгайгаар (халатно, небрежно): Залуу хүбүүд, басагадай ажалдаа тунайшагүй, халирхайгаар хандажа, жиирэй юумэ бэшэжэ асарһыень абгаймнай хараһаар лэ ойлгожо, али бүхы дутагдалыень сэхэ руунь хэлэдэг зантай бэлэй (Буряад Y нэн hөө).