ТУХАШАРХА

үйлэ ү. 1) ямар нэгэн юумэ хэжэ, сүлөө заб олохогүй, мэгдэхэ, оролдохо (быть сильно занятым, перегруженным, не справляться с чем-л.): Зайлса дээгүүр таран бэлшэжэ ябаһан үнеэдтэ хүрэжэ ошоод, Дугарай ойронь ерэхые хүлеэнгээ малайнь тамир шадалые шэнжэлжэ, нэгэ хэды соо тухашарба (Б. Мунгонов); ажал дээрээ тухашарха сүлөө забгүйгөөр хүдэлхэ, ажал хэхэ (быть сильно занятым на работе): Мүнөөнэй залуушуул ажал дээрээ тухашараад, гэр доторой байдалда анхаралаашье хандуулхагүй (М. Осодоев); 2) эсэхэ, ядарха (утомляться, уставать): Хотоной зон хотоноороо шахуу үбһэ хуряалгада гарадаг, асаар һүри хаяжа, эрэшүүл хэды шэнээн тухашардаг, эхэнэрнүүд морин тармуурай баалнуудые гараараа монсогойлжо абиртадаг, хэсүүл һэн даа, хэсүү (Ц.-Д. Хамаев); харгыда ябажа тухашарха ута зам дабажа эсэхэ (устать с дороги): Харгыда ябажа тухашарһан Доржо, эсэгэеэ нэнгэжэ, харанхыда һууһан гэрэй эзэнэй ужаг хүндэ үгэ шагнаха баатай болошобо (Ч. Цыдендамбаев); 3) шэлж. урмаа хухарха (падать духом); ○ түлгэхэ гэжэ үгэтэй парн. хэрэгл.