ТУҺАГҮЙ

1. тэмд. н. ашагүй, үрэгүй, хэрэггүй (бесполезный, никчёмный): Хаан гээшэмнай өөртөө туһагүй юумэ юундэ хэхэ бэлэй (Х. Намсараев); аша (гү, али үрэ) туһагүй аша үрэгүй (бесполезный): Ашагтай туһатай хэшээлэй орондо элдэбын аша туһагүй, хубхай мухар һанал бодолнууд толгойдомни ороно (Ч. Цыдендамбаев); …харин һү бусалгахада, хара үнгэ гарана, уһа бусалгахада сагаан үнгэ гарана гэхэ мэтэ ямаршье үрэ туһагүй хооһон ярилдаан боложо, мухардан дүүрэшэнэ (Х. Намсараев); туһагүй хэрэг үрэ дүн үгэхэгүй, бүтэхэгүй, буруу һүрэһэн хэрэг (бесполезное дело): Хэды тиибэшье, эдэ хонидые тогтоохо гээшэ туһагүй хэрэг хэбэртэй, хуугайлаад, арбагайдаадшье, сохёодшье үзэнэ (Ц.-Ж. Жимбиев); 2. наречи 1) үрэ дүнгүйгөөр, дэмы, хии хооһоор, миин, талаар (бесполезно, безрезультатно, впустую): Гэбэшье немецүүд үсөөн тоотой байһандаа туһагүй гэдэргээ мэлшэрэн буудалдажа ябаад, сухариба (Ж. Тумунов); 2) өөрын мэдэлгүй, зүндөө, эзэлүүдгүйгөөр (самопроизвольно): Хэды бэеэ барибашье, харанхы руу харахадаал туһагүй жэхынэб (Ц.-Д. Хамаев); 3. хэлэгшын үүргээр хэрэгл. ямаршье хэрэггүй, нэмэригүй (не к чему, бесполезно): Үхэһэн хүниие харааһанай туһагүй (Ж. Тумунов).