ТОМОО(Н)

(Н) юум. н. юумэнэй ушар ойлгохо байлга, томоотой, түбшэн бодолтой байлга (рассудительность, серьёзность, степенность): Хэрбээ энэ хүнэй иимэ томоо ехэтэйгээр энэ асуудалда хандажа байгаа хада зүбшөөхэл болоо ха гэжэ һанажа байтарни, тэрэ үрдижэ баһа дуугарба (С. Доржиев); томоогоо таһарха тоомоо таһарха, оромоо алдаха (вести себя шаловливо, быть чрезмерно подвижным, гиперактивным): Үлүүсэ хаа-яа томоогоо таһараад абаа һааш, үмдыеш ходолоод, шабхуурдаха эсэгэтэйш (Н. Дамдинов); томоо орохо а) томоотой болохо, бүдүүзгэй болохо (становиться степенным, остепеняться); б) ехэ болохо, ухаа орохо (подрастать – о детях).