ТОЙМОГ

1. юум. н. 1) мундуу, мундуу муяа, хүйхэр (лихач): Муухай тоймогуудта кладовойгоо тонуулаад, талада һуушан алдабабди (А. Шадаев); б) хараал. бузар, золиг (чёрт): Бод өөдөө, хубилhан тоймог! / Хүнэй зөөридэ hүзэhэн, / Хүртэhэн залгиhанаа шамарлаhан / Хүн зоной дайсан болог (Гэсэрһээ); харуу тоймог (чёрт жадный); 2. тэмд. н. 1) мухар, эбэргүй (комолый, безрогий); 2) халзан, үһэгүй, хюһуулһан (обритый – о голове).