ТОХОЛГО

юум. н. 1) ямар нэгэн юумэ юумэн дээрэ хэдэрүүлгэ, хүндэлэн хаялга, табилга (набрасывание чего-л.): Мориндо эмээл тохолго тусхай гуримтай байдаг: баруун хүлэй дүрөөе эмээл дээгүүрээ гэдэргэнь бүгтэрүүлээд тоходог; 2) шэлж. ашалалга, даалгалга, олголго (возложение, назначение); зэмэ тохолго зэмэдэ оруулалга, гэмдэ оруулалга (обвинение): Тэрэ, юрэдөө, хүнэй алдууе хүлисэдэг, заһаха аабза гэжэ найдадаг, хүндэ зэмэ тохолго тухай асуудалай гараа һаа, хаража үзэе, заһарха гэжэ байжа оролсодог һэн (Ж. Тумунов); татабари тохолго татабари түлэгшэдһөө гүрэнэй hанда оруулха заатагүй түлбэри тоолохо ба суглуулха гурим (налогообложение).