ТОХИИЛГОХО

үйлэ ү., идх. залог 1) годиилгохо, нугылгаха, нугалха (изгибать, искривлять, загибать): Арбатайдаа хүршынгөө дохолон басагые нэгэ хүлөө тохиилгоод яндагашан наадалһанайнгаа түлөө, Моходой Шоёндо хиидэтэрээ шаалгаа бэлэй (А. Ангархаев); 2) нарин, туранхай аад, бүхэтэр, нэрүү, һүүзэгэр байха (быть худым и сгорбленным): «Дэлгэр урдань зонтой, нүхэдтэй ябадаг хүн аад, мүнөө Элеэгэй эрьедэ гансаараа тохиилгожо байна гү» гэжэ һанахадаа, зон тээшэ, айл аймаг тээшээ ошохо гэжэ шэбшэнэ (Ж. Тумунов).