ТОБИР

тэмд. н. 1) маряатай, тарган, сула, сэбэр, өөхэлиг, арьбантай, мяхалиг (упитанный, полный, дородный): Бэеэ гүйсэһэн элүүр тобир басаганай түхэл маряашье мэдээжэ бэзэ даа (Ц. Дон); тобир тарган тарган, сула (упитанный): Иван Михайлович Симоновой тобир тарган бэе хамагай дундаһаа илгарна (Ч. Цыдендамбаев); Эдэнэр намарай мал һэн хойноо тобир тарган байгаа бэзэ даа (Ц.-Ж. Жимбиев); 2) бүхэ, бэхи, бэетэй (крепкий, сильный): Тэдэнэй баруун хойшоо шэглэн ой руу гүнзэгырхэ бүри залуухан модод тобир томо боложо, ойн оёор һүүдэртэ баригдан жэхын татахаар болоно (Ж. Тумунов); ○ тарган гэжэ үгэтэй парн. хэрэгл.