ТОБ I

1. тоб гэхэ, тоб-тоб (хон) гэхэ үйлэ ү. таб гэхэ, таб-тоб гэхэ, тобжогонохо (топать, стучать, цокать): Хаа-яа ганса нэгэн хүнэй ябаха шэмээ тодоор тоб-тоб дуулдаад, хүнүүд һүүдэр шэнги бүрэгэшэлдэн харанхын гүн уруу орожо, үгы болоно (Ц. Дон); …хүгшэнэй таһалга худар тоб-тобхон гүйшэбэ хэбэртэй (Б. Мунгонов); тоб-тоб тоборхо хүлөөрөө газар нэшэн ябаха, гүйхэ, дэбхэрхэ, түбэрхэ (топотать, стучать): Ооhорхоноо баринхай / Одоо гоёор дэбхэрээб. / Тоб-тоб тоборооб, / Тоогүй олон дэбхэрээб (Ш. Нимбуев); тоб (яб) байса (гү, али гэсэ) тодоор, яб байса, тордиhогүйгөөр (отчётливо, чётко): – Хэлэ ядаха бэшэ хадаа тобшоор, тоб байса хөөрөөд үгыш даа (Ш.-С. Бадлуев); Мээл тоб яб байса дуугарха юм (Ц.-Ж. Жимбиев); – Утаанай гарахалаар, агы нүхэнэй хаана байһые тодорхойлхош, – гээд Доржиев тоб гэсэ хэлэбэ (В. Гармаев); об-тоб үсөөн, оосотой, эндэ-тэндэ (там-сям, кое-где, местами): Аймагай түб дээрэ гэрнүүдэй үрхөөр тортогтой хара утаанай бужаганан гараха об-тоб үзэгдэдэг боложо байна (Ц. Дон); 2. тэмд. н. тодо, һонор (чёткий): тоб үгөөр харюу табиха.