ТИИРГЭ(Н)

(Н) юум. н. 1) малда гэшхэгдэһэн, үлтигдэһэн газар (вытоптанное, утоптанное скотом место): Барагдашагүй олон Баатарнууд барилдажа эхилбэ, Добо хуурай газарые тииргэ болгожо, Доро нойтон газарые эдирмэг болгожо… (Х. Намсараев); 2) малай байдаг газар, байра (стоянка скота): Хонин һүрэгнай энэ төөлэйн шүдэн шэнги хүреэ тииргэнээрээ багтахаяа болижо, тала дайдаараа тангаржа… (Б. Ябжанов); 3) баруун бур. бүлэг айл, багахан һуурин газар (улус, селение): Айл айлда нохойн дуун ондоо, тииргэ тииргэндэ хүүни хүүр ондоо (Оньһ. ү.); тииргэн нютаг айл аймаг, бүлэг айл, гэрнүүд (улус, стойбище): Тииргэн нютагуудаар ябажа, шэнэ байдал магтаһан дуунуудаа өөрөө гүйсэдхэжэ, энэ һайхан мэргэжэлдээ залуушуулыешье һургадаг байгаа бшуу (М. Осодоев); ○ айл, нютаг гэжэ үгэнүүдтэй парн. хэрэгл.