ТИИМЭ

түл. ү. тэрээндли, тэрээн шэнги, тэрэ мэтын, тэрэ янзын, адли (такой, подобный): Тиимэ хүнүүдэй сэдьхэл зүрхэн хайрлааша энхэрүүшье, сагаалмар ойрошье байдаг (Ч. Цыдендамбаев); тиимэ болохолоороо (гү, али байхалаараа, хадаа, һаа, дээрэһээ), тиимэ һэн хойнонь (гү, али туладань) тиигээ хадаа, иимэһээ, иимэ ушарһаа, тиимэ шалтагаанаар (при таких условиях, в таком случае, таким образом, поэтому): – Тиимэ болохолоороо, нүхэд, эндээ гэжэ хэлсэхэдэ, нютаг соогоо юушье хэжэ шадахагүй болонобди (Ц.-Д. Хамаев); Тиимэ байхалаараа нютаг соохи урдаа хараха хүндэтэй гэгээрүүлэгшэдэй нэгэн болохо ха юм (А. Жамбалдоржиев); – Тиимэ хадаа өөрыгөө бү мартаарай (Х. Намсараев); – Гомбо, ши өөрөө тиимэ һаа, хүн бүхэн булта намдал адли гэжэ һанана гүш? (Ч. Цыдендамбаев); – Һайтар бодожо үзэхэ хэрэгтэй байна, энэ хэрэгые эрхэ бэшэ бэелүүлхэ ёһотойбди, тиимэ дээрэһээ тон найдалтай хүн ударидаха ёһотой (Г. Цыдынжапов); – Тиимэ һэн хойнонь ойлгосогүй хүнэй ойлгохоор хэлэһүүб даа, һии-һии (Б. Мунгонов); Тиимэ һэн туладань таанар хурса зэмсэгтэй, хурса зоригтой ябаха ёһотойт (Х. Намсараев); тиимэ аал? тиимэ гү? тиимэ ха гү? (так ли? разве так?): – Үнэхөөрөө тэрэшни тиимэ аал? – гэжэ Дамба гайхаһан янзатай һууна; тиимэ бэзэ? тиимэ бэшэ аа гү? зүб хэлэнэ гүб? (не так ли? так?): – Теэд нээрээшье сэбэр басаган ха юм, тиимэ бэзэ? (С. Цырендоржиев); 2. част., баталһан удхатай зүб, мүн, тон зүб (так, да): – Тиимэ, тиимэ, гэм хэһэн хүн бүхэн хожомынь һэшхэлээ зободог, мүнөө Гаржал тиимэ байдалда ороод ябана (Д. Эрдынеев).