ТЭНТЭЙ

1. тэмд. н. сасуулмаар, зэргэсүүлжэ боломоор, жэшэмээр (сравнимый): – Һайнаар каша шанадаг повар гээшэ лётчигтой тэнтэй хүн ха юм, – гэжэ Гончаров тоомоо таһаран хэлэбэ (Ж. Тумунов); шамаар тэнтэй шамтай адли, шамтай тэнсүү, шамһаа дутахагүй (одинаковый с тобой, равноценный тебе); 2. наречи адляар, зэргэ, дутахагүйгөөр (наравне с кем-л.): – Ёһоор ямаан байна, үнеэнтэй тэнтэй һү үгэхэл ха (Ч. Цыдендамбаев); дүрбэн хүнөөр тэнтэй хүдэлмэрилхэ дүрбэн хүнэй хэхэ юумэ хэхэ, дүрбэн хүн шэнги хүдэлхэ (работать за четверых).