ТАНГАЛАЙН

тэмд. н. тангалайда хабаатай, тангалайда байһан (нёбный, относящийся к нёбу): Архи ууха аманай зоболон, тамхи татаха тангалайн зоболон (Оньһ. ү.); тангалайн хүшэгэ тангалайн саада талын нимгэн мяхан (нёбная занавеска); тангалайн хашалган хэлэ шэнж. хэлэнэй дээдэ тала, мүн хүүгэн хэлэн ба тангалай хоёрой хоорондо бии болоһон хашалган (нёбный согласный): «Гар» гэжэ үгын г абяае бии болгоходо, хүүгэн хэлэн зөөлэн тангалайда няалдажа, саанаһаа гараһан агаар тэрэниие дорьбодхон хүдэлгэдэг. Энээниие ехэнхидээ «хүүгэн хэлэнэй, хабшамал, хонгёо г » гэжэ тодорхойлоод, хэлэнэй хойгуурхи гү, али, заримдаа тангалайн хашалгануудта хабаадуулдаг.